Przedsiębiorstwa, które zobowiązały się do przestrzegania zasady „zero zaufania”, szybko odkrywają, że egzekwowanie polityk rzadko odpowiada złożoności ich sieci. Oddziały, kampusy i centra danych obsługują obciążenia o mieszanej krytyczności oraz użytkowników, których dostęp musi być stale weryfikowany, a nie tylko autoryzowany na granicy sieci. Starsze zapory sieciowe i płaskie modele sieci mają problemy z wyrażaniem szczegółowych intencji, utrzymywaniem spójnej kontroli w odpowiedniej skali i nadążaniem za szyfrowanymi, zorientowanymi na aplikacje wzorcami ruchu.

W tym artykule skupimy się na tym, jak wdrożyć strategię „zero trust” za pomocą zapór nowej generacji w domenach oddziałów, kampusów i centrów danych. Przeanalizujemy, gdzie egzekwować zasady, jak projektować granice segmentacji i kiedy wybierać platformy takie jak Cisco NGFW lub Juniper SRX, aby spełnić różne wymagania dotyczące przepustowości, odporności i łatwości zarządzania – tak aby strategia „zero trust” przekładała się na konkretne, egzekwowalne mechanizmy kontroli zamiast papierowej architektury.