Nowoczesne centra danych rzadko ulegają awarii z powodu braku przepustowości; awarie pojawiają się, gdy projekt infrastruktury przestaje odpowiadać modelowi aplikacji i operacji. Zespoły są pod presją konsolidacji obciążeń, wdrażania platform AI i kontenerów oraz ograniczania domen awarii, unikając jednocześnie kosztownych przeprojektowań. W tym kontekście decyzja, gdzie uruchomić czystą warstwę 2, gdzie przenieść warstwę 3 i jak szybko rozwijać infrastrukturę, staje się wyborem strategicznym, a nie kwestią składni.

W tym artykule struktura centrów danych L2 i L3 została przedstawiona jako decyzja projektowa powiązana ze skalą, mobilnością i ryzykiem operacyjnym. Przeanalizujemy, kiedy preferować proste domeny L2, kiedy standaryzować strukturę L3 typu leaf-spine z EVPN-VXLAN oraz jak dostosować przełączniki Cisco Nexus, Juniper QFX i HPE do każdej ścieżki, aby architekci mogli przejść od teorii do wdrożeniowego planu działania w zakresie struktury.